شازده کوچولو-کتابی ست از آنتوان اگزوپری

به اعتبار نن جون!

shazdeh63 — Sun, 27 Dec 2009 16:49:18 GMT

شولای عریانی ات را به تن کرده ای

های بندباز! با توام!

شولای عریانی ات زیاده تنگ است به تن

بپا نبازی قافله را

عرصه تو را بس تنگ

تنگ تر...

رنگ مرگ از آن سوی بند، پیداست

بوم مرگ، تو را نشانه رفته است ــ با اشتها

ابتدا و انتها نداری تو بندباز!

از هر سو به خط پایان برسی

دهان بی شکیب مرگ تو را ست باز....

هی بندباز!

های بندباز!

هوی بند...

میلاد مسیح فرخنده !

shazdeh63 — Thu, 24 Dec 2009 14:29:18 GMT

برگرفته از آدرس http://www.wga.hu

مسیح! عجیب متولد شد و داستان زندگی اش عجیب غرق ابهام ادامه پیدا کرد و عروج و عروج....

هر چنداین روزها، خیابان های شهر را، لباس سیاه پوشانده اند و رنگ سرمه ی چشم های اکثر مردم به رنگ سیاهی تلخ در آمده، اما هستند در این بین مردمانی که در قلبشان فرحی زیبا، از اتفاقی بزرگ در سالهایی دور، روشن شده است.

برادران و خواهران ایمانی مسیحی امشب در سالروز ولادت مسیح - که درود خدا بر او باد- از ذوقی زیرپوستی بارورند، ذوقی که در چشم هایشان شکوفه می زند و دست هایشان را به زیبایی یک روح در فضای روبرویشان به پرواز در می آورد تا بار دیگر صلیبی در مقابل شکوفه ی چشمانشان ترسیم کنند و در روز ولادت یکی از تاثیرگذارترین مومنان زمین بار دیگر به یاد بیاورند رسالت انسان را و باری را که بر دوش او سنگینی می کند....

فرحی که" ایمان" در دین مسیحیت به انسان روا می دارد از زیبا ترین فرح های روحی ست که مرا به عنوان یک انسان تا اوج ابرها و روی بالهای فرشته ها می برد، فرشته هایی که اکنون تمام آسمان را فراگرفته اند تا بار دیگر ولادت عیسی مسیح را با صدایی بلند به جهانیان تبریک بگویند و با آن چشم های براق و پر از حرفشان نوری را در این تولد مبارک بر سر انسان ها بپاشند تا به میمنت این رویش سبز، جهان پیربنیاد، بار دیگر طعمی از جوانی و نشاط را از عمق جان بمکد....

در مرام پیامبران سامی، مسیح، پیامبری ست که برای اولین بار دوست داشتن را به نحوی کاملا روشن و قابل لمس به جهانیان عرضه کرد. دوست داشتنی که در عمق ایمان انسانها ریشه می دواند و از برق چشمان و بند بند انگشتانشان شاخ و برگ و شکوفه می زند.

امید که این ولادت دلنشین بر قلب های خواهران و برادران ایمانی مسیحی و تمام مومنین جهان دلپذیر بنشیند!

با آرزوی "روزی که کمترین سرود

بوسه است

و هر انسان

برای هر انسان

برادری ست"*

ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

*قسمتی از شعر افق روشن اثر شاملو

خوشا

shazdeh63 — Thu, 17 Dec 2009 21:17:18 GMT

برداشت شده از سایت: http://artblogbybob.blogspot.com

شرح ما وقع

shazdeh63 — Fri, 11 Dec 2009 14:42:18 GMT

این طرح کوبیسم اثر هیتر آن جکسون،برگرفته است از سایت : heatherajackson.com

در سرزمین قد کوتاهان

معیارهای سنجش

همیشه بر مدار صفر، سفر کرده اند

چرا توقف کنم؟

من از عناصر چهارگانه طبیعت اطاعت می کنم

و کار تدوین نظامنامه ی قلبم

کار حکومت محلی کوران نیست.

مرا به زوزه ی دراز توحش

در عضو جنسی حیوان چه کار؟

مرا به حرکت حقیر کرم در خلاء گوشتی چه کار؟

من خوشه های نارس گندم را

به زیر پستان می گیرم

و شیر می دهم.

مرا تبار خونی گل ها به زیستن متعهد کرده است

تبار خونی گل ها می دانید؟

این کلمات جادویی از شعر "تنها صداست که می ماند" فروغ،بهترین کلمات برای بیان دردی ست که دیروز

من و دو تن از دوستان گرامی ام به آن مبتلا شدیم.

درد فرهیختگی نهادهای دولتی!

درد انحصاری کردن مکان های فرهنگی.

در سرزمین قدکوتاهان...

درد اینکه فرهنگ در کشور در چند چیز خلاصه می شود و اینکه فضیلت به ظاهر، به پوشش، به مانتوی

کوتاه و بلند، به کفش و چکمه و پوتین

به آرایش صورت و شاید حتی نحوه راه رفتن آدم هاست!

از دیروز اینها عذابم می دهد، مثل خوره مور مورم می کند و چشمانم از سوز اشکی که نمی ریزد سرخ

و ملتهب شده اند و لکنت گرفته ام.

فقط به این دوستانم که اینگونه توسط فرهنگ شخیصی که نگهبان سالن فرهنگ و ارشاد به آن دچار بود،

بهت زده و مقلوب شدند ـ چون من ـ همین یک کلام را بگویم و بس:

و کار تدوین نظامنامه قلبم(قلبتان)

کار حکومت محلی کوران نیست

پهنای صورتم فرو می رود توی چاله ی زیبای دستانم و دیگر چیزی نمی فهمم...

از تبار پدربزرگ های مهربان

shazdeh63 — Sun, 06 Dec 2009 21:20:18 GMT

از آثار رامبراند بر گرفته از آدرس: http://www.lonvig.dk/rembrandt-the-old-man.htm

مادر بزرگم که رحلت کرد،

و بعد از سه ماه_سه ماه و چهارده روز_ که پدرم نیز از جمع ما رفت به دریار باقی

پدربزرگ شکست؛قلب پدربزرگ شکست، نگاهش ریخت بی اشک

و دستانش پلاسیده شد در شبیخون اندوه

و گام هایش اندک اندک زمین را از موهبت خود محروم دید...

از آنروز به بعد پدربزرگ ذره ذره آب شد: فرشته مرگ ذره ذره از جانش می کاست تا این اواخر که دیگر

حتی نای حرکت و حرف نداشت و فقط می شنید رنجموره ی اجزای آفرینش را در سوگ یکی دیگر از

آخرین بازمانده های نسل پدربزرگ های مهربان...

***

وقتی از غوغا و هیاهوی جمعیت فامیل در مرگ پدربزرگ خلاص شدم با خودم فکر کردم شاید باید از

مرگ او خوشحال باشم چرا که از عذابی جانکاه خلاص شد و از همه مهمتر اکنون، کنار پسرش و

همسرش آرام گرفته.

پدرم بسیار به مادر و پدرش عشق می ورزید و اکنون درون آرامگاه زادگاهمان پدرم در محلی دفن

است که مادربزرگ سمت راست او و پدربزرگ سمت چپش قرار گرفته و الحق "قرار" گرفته...

***

حالا ،آنجا پدرم و مادربزرگ با رویی گشاده و دلی خندان به استقبال پدربزرگ آمده اند و فرشتگان بازجو

را که گستاخانه به آرامگاه او ورود کرده اند، به اشارتی از آرامگاه رانده اند آخر پدربزرگ از آخرین بازمانده

های نسل پیرمردان مهربان و شیرین دل و خوش قلب روزگار بود....آ...

من می خندم چرا که پدر بزرگ نیز مثل پدر با اندام هستی، با خرد خرد خاک، یکی شده و درون رگ

های حیات زمین سکنی و آرم گزیده....آرام گزیده...

من می خندم و شادم چرا که خدا روح نازنین دیگری را از بند درد رهانیده به سوی رنگ و نور و آواز.

به سمت ابدیت...

من شادم!

برای دلتنگی ام _ به یاد نوجوانی

shazdeh63 — Wed, 02 Dec 2009 08:41:18 GMT

"دلتنگی های آدمی را باد ترانه ای می خواند" مارگوت بیکل

بی مهابا و بی مقدمه، ذهنم پریده وسط خاطرات گذشته.

وسط بورانِ رومانس( Romance) میان جاده ی سنگچینی که برگ های پاییزی ، دسته دسته افتاده اند روی تن نیمه خوابش....

گذشته، خواسته ناخواسته، جریانی ست که به آینده مان پیوند می خورد؛ جریانی که جز اکنونمان، به آن هویت نمی دهد.

به یاد روزهای خوش گذشته، این شعرو می ذارم:

از آستان سائیدگی های سرانگشتان یک دست،

هرزگی های یک نگاه

با تو سخن می گویم.

از بالای دیوار ترک خورده ی آرزوهای یک کودک

از اعماق حوضچه ی آینده یک مرد

تو را نگاه می کنم:

به من آیا

با من آیا

مرا آیا؟

***

مِنُّ و مِنِّ من

آسمان زیبای پرستوها را داد به باد.

فریادِ گلویم را پاره می کنم:

مرا آیا

آیا مرا

مایا آرا

آرا مایا

"سخن از

پيوند سست دو نام

و همآغوشي در اوراق كهنه يك دفتر

نيست

سخن از "*...

مرا آیا...

آیا مرا...

ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

*_{قطعه ای از شعر فتح باغ از کتاب تولدی دیگر اثر فروغ فرخ زاد}

نقاشی ها برگرفته از ‎ hoocher.com

به مناسبت برگزاری کنسرت تک نوازی هنرجویان آموزشگاه موسیقی آرش

shazdeh63 — Mon, 30 Nov 2009 16:01:18 GMT

خدایا! ساز دهنی چیز دیگری ست، انگار روحی که از داخل این ساز کوچک بیرون می آید، حاصل رهایی ذره ذره های زندانی روح خداست در دنیای آواها...

وقتی موسیقی ژاپنی ساکورا نواخته شد به وضوح می فهمیدم که نُت ها چگونه از عدم به وجود می آیند،می بالند و به فریاد تبدیل می شوند...

دستان کودکانه ی یک گیتاریست به دستان مهربان مادری می ماند که موهای دخترش- تنها میوه زندگی اش - را نوازش می دهد و با صدایی زیر و تیز لای لای محزونی برای او سر می دهد...

دستان یک موزیسین به معجزه ای بیشتر مانند ست که گمانم با دستان خدا همدست اند، دستانی که می آفرینند، بهار را، عشق را و هستی را ـ چه می گویم - آفرینش را!

توی تماشاچی ها نشسته ای و روی سن را نگاه می کنی تا نوازنده بیاید و بنوازد،این انتظار، انتظار زیبایی ست.

زیباتر آن ست که وقتی شروع به نواختن کرد چشم هایت را ببندی. ما در کنسرت ها معمولا موسیقی را هم با چشم هم با گوش می شنویم اما اگر یکبار محض امتحان چشمان را ببندیم ، با گوش، بسیار بهتر می توان شنید و چه شنیدنی...

بانوی نوازنده با ژستی بسیار زیبا روی صندلی نشست.پا روی پا و شانه و کمر کاملا راست و گردن و سر به نحوی شاعرانه ـ مثل مینیاتورهای قدیمی- خم شده به سمت پایین؛ انگار دستان یک مجسمه تراش بسیار هنرمند، اندام او را برای این لحظه تراشیده که اینگونه زیبا بنشیند و اینگونه زیبا شروع به نواختن کند...

آری گمانم ژست یک گیتاریست در هنگام اجرای روی سن ،بی اغراق نیمی از کار او باشد ـ تبلور زیبایی چشم نوازی که نگاه بیننده را از نوازنده به ساز و از ساز به دریای نُت ها رهنمون می کند ـ .

در جادوی ژست بانوی نوازنده غرق می شدم که چشمانم بسته شد، فقط صدا بود و آماج قطرات نُت که به روی پیشانی و گونه هایم ریخته می شد.بازی نُت ها توی ذهن تاریکم، روشنایی ایجاد می کرد: خط های خمیده و ممتد، طرح های زیبایی که هنوز به وجود نیامده دوباره به عدم می پیوستند درست عین نُت ها...

لحظاتی بعد با ضربات محکم انگشتان دست او بر سیم های گیتار، چشم باز کردم؛ این دست ها چه قدر هنرمندانه با سیم ها به تانگویی موزون، می پرداختند؛ تانگویی که چشم ها و گوش ها را می نواخت. با هر حرکت دستش موهای ریخته روی پیشانی اش تکانی شدید می خورد و این اوضاع با آهنگ فلامینگویی که می نواختش به نحوی عجیب عجین بود.در این اوقات، چهره ی بانوی نوازنده برافروخته تر بود؛ دیگر از اضطراب شروع کار چندان خبری نبود و او بود و سازش. انگار وارد دنیای دیگری شده بود و دست در دست خدا، دست اندر کار خلق لحظه های تازه ای برای ما خلایق شنونده بود...

دوباره چشمانم را بستم. موسیقی با طعم چشمان بسته، در ذهنم با نقاشی تلفیق می شد و هر صدا یک خط، یک طرح و یک ایده ایجاد می کرد.این اوج مستی موسیقی برای ذهن آماتور من بود...

نقاشی ها برگرفته از سایت: hoocher.com

این پست تقدیم می شود به دوست نوازنده:

درسا ی گرامی

طعم تلخ سکوت

shazdeh63 — Thu, 26 Nov 2009 13:53:18 GMT

نقاشی برداشت شده از : cgfa.sunsite.dk

آب سر رفته

مادر نیست

خدا آمده تنگ دلم بست نشسته !

*** ***

خرمن، آفتاب داغ را به مهمانی خوانده و

آتش، حاصل نزدیکی ناهنگامشان در مزرعه...

از پشت پنجره می دوم به آتش

نگاهم می افتد

به تک درخت پیر مزرعه:

طعم تلخ مرگ می گیرد گلویم

و چنگالم خشک می شود از درد نفس های بی کلمه

چنگ می زنم به خدا :

نرو ، هر چند مادر آمده!

-------------------------------------------------

درون تنهایی خودم راه می روم

جدول های کنار خیابان را یکی یکی رج می زنم به یاد آروزوهای «زیبای» کودکی...

این روزها میان هوا و زمینم.ذهنم در مقابل این سوال افتاده به ت ت پ ت:

درک زیبایی از کجای ما آدم ها نشاءت می گیرد؟!

آیا همه ی زیبایی ها زیبای واقعی اند؟

مثلا آیا زیبایی یک زن همانقدر است که روح لطیف من می فهمد یا نه این روح من، خواسته ناخواسته به غریزه مبتلاست؟

آیا مرزی بین این درک زیبایی و آن استنباط غریزی می توان ترسیم کرد؟

دوستی می گفت شناخت است که زیبایی را برای ما معنی می دهد. اما جوابش چندان برایم آشنا و نزدیک نیامد، مجال صحبت بیشتر هم نشد.

آیا این همه زیبایی عالم را، همه موجودات آن درک می کنند یا صرفا من انسان به این درک دچارم و از آن لذت می برم؟

آیا نمی توان گفت که جهان به غریزه و ذات ناخواسته ی خود زنده است و زیبایی هم برای او جز در همین راستا معنا نمی گیرد؟

یعنی مثلا آوازخوانی گنجشک جز رفتار غریزی او به اوقات و موقعیت ها نیست اما ما انسانها از یک جایی به بعد قضیه مان توفیر می کند با بقیه جهان. ما به شناخت زیبایی هایی که خود می اندیشیم زیبایند دست می یابیم و این قصه همین طور ادامه پیدا می کند....

نمی دانم گیج شده ام از این آفرینش. اگر کسی نقطه نظری داشت با جان دل می نوشم نظرش را، که سخت مهلکه ای شده برایم ...

سخن کوتاه!

shazdeh63 — Mon, 23 Nov 2009 12:27:18 GMT

برگرفته از سایت:www.jasonloya.com/guitar.html

سخن کوتاه!

ما را ز جهان ، روی بی رنگ یاران بس...

shazdeh63 — Wed, 04 Nov 2009 12:18:18 GMT

برگرفته از سایت:www.jasonloya.com/guitar.html

از آثار کوبیسم.

به دوست دوست داشتنی : سهند