و دور ترین بغض های آدمی

_ که کم می آورد آفرینش ،نبضش را

برای رگهای خسته ام _

با منست.

یادت هست می گفتم :

" از هر جایی می خوام حرکت کنم احساس می کنم

چیزی کم داشته باشم، انگار گم کرده باشم چیزی را"

زمان گذشت. ساعت که چهل بار نواخت

به هیچ.

زنگوله ی آفرینش ترک خورد و خدا کمی یله تر نشست

روی تختش .

ساعت داشت خوب رقم می خورد

و صدای فاصله ها از رونق عشق

می افتاد .

جاده به سوی بی نهایت خوبی بود

به فکر تربیت مردانگی ام افتادی،فاصله شکل گرفت.

من مرد تنهای زمین نیستم.

و

و

من از تو فاصله :

برای زنانگی ات.

بعد

خبر آوردی تا کلاغ ها پررو نشده اند

رفته ام که اهلی کنم کسی را

طبق قرارم با خدا

.

.

.

تو نگو که، داشتی با یال اسب ها

توی هوا تکثیر می شدی و کسی که می ماند منم....

یادت هست؟

بعد تر باران می آید:

_ بارون می یاد جر جر

رو پشت بون هاجر.

هاجر عروسی داره!

دم خروسی داره.

از هر جایی حرکت می کنم

انگار چیزی

جا بگذارم.

 اثر: ژان آنتواین واتئو

ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

همچنین تقدیم به دوست داشتنی ترینانم:

ستاره ی مهربون

طاغی دوست داشتنی که میخواهمش برای تمام لحظه های زندگی به تپش های آرامش

شبلی که هیچ صفتی را برنمی تابد:حوای آدمش

یاسر:پیامبر شاعر،پیامبر دیوانه ام که امید دارم بفهممش.

داشتم توی دنیای خودم سیر می کردم.به یک چاله رسیدم به چه بزرگی.

از قضا دفتر شعر یکی از دوستان باز بود.کژدار و مریز شروع به خواندنش کردم

برای گریز از چاله.به شعری رسیدم:

"قرن هاست

ستاره های اعدامی از آسمان

جنازه شان به زمین نیفتاده .

بیافتند

تنهایی گورم

تمام می شود

سر گیجه ی زمین هم."*

لذت بردم:به چاله برگشتم.

و ذره ذره آخرین شن ها را از ته چاله بیرون ریختم،به امید همخوابی

با ستاره های

اعدامی_تبعیدی به زمین.به یاد آن زن اثیری سیاه پوش

که دهانش مزه ی کونه ی خیار می داد .

__________________________________

میم ژ دال هه! * و خداوند فرمود: ای رسول! ما تو را برای دعوت خلق فرستادیم و تو خود را بیش از حد مقدر به زحمت میفکن که هدایت بر عهده ی ماست.* و رسول را عشقی در دل نهان بود که او را از آن گریز نبود *که جان رنجور را به تمام، مایه ی این دعوت کرد. ما آغاز خلقت را به او یاد آور می شویم و آدم را * که چه زود ایمن گاه عشق زود به دست ما ، او را به عصیان کشاند،نه آزادی. * و رسول را از این آغاز، پند های بسیار دیگر نیز بود. *

اثر پیتر پائول روبنس

چند روز است بی دلیل هستم.نه گنده گوزی های سارتر را دارم.

نه مثل کامو به اعتبار ِ اعتراضم هستم.

و نه مانند دکارتِ بیچاره از روی الگوی فکر کردن ام به وجودم پی می برم.

این چند روز "رها" بودم. رهاتر .

حالا دوست دارم این شعر را برایتان بنویسم:

به دورت پتویی پیچیده ای

به قطر تمام گردن های کلفت تاریخ

مگر هوا چه قدر نا جوانمردانه سرد؟

کلاه بوقی شیطان قرض کرده ای و

شلوارک شاه عباس اول را.

لشکر سربازان مطیع و

تخت شاهی ات :

همین چای دم کشیده و

موکت پاره.

همین!حرف دیگری ندارم واقعا.

همین!