یک جنگ آور معروف ژاپنی به نام "نوبوناگه" با اینکه تعداد سربازانش به یک دهم افراد دشمن هم نمی رسید تصمیم گرفت به دشمن حمله کند خود او می دانست پیروز می شود ولی افرادش مردد بودند.

در راهی که پیش می رفتند به دیر "شین تو" رسیدند."نوبوناگه" به سربازان گفت:"پس از بازدید از دیر سکه می اندازم.اگر شیر آمد پیروز می شویم اما اگر خط آمد شکست می خوریم : ما در دست سرنوشت اسیریم."

"نوبوناگه" به دیر رفت و در سکوت ادای احترام کرد.

وقتی بیرون آمد شیر و خط کرد.شیر آمد.سربازان شاد شدند به گونه ای که در نبرد پیروز شدند.

یکی از همراهان "نوبوناگه" پس از پیروزی گفت:"واقعا هیچ کس نمی تواند سرنوشت را عوض کند."

"نوبوناگه گفت:"واقعا که نه!" وبعد سکه را به او نشان داد.هر دو طرفش شیر بود.

چه حقیقتی.نه؟!!

اشارتی ست

به حیاتی دیگر "

آدم مرگ را باور نمی کند . بلکه مرگ کم کم زیر غبار فراموشی ما آدم ها فرو می رود بی آنکه ما بخواهیم برای باور کردنش تلاشی کنیم.

حالا که بعد از سیزده روز برگشتم و پشت سرم را نگاه کردم تازه احساس کردم چه شده .ما هفت روز جلوی مردم خرما و چای

می گذاشتیم به جای نقل و آجیل

و سیاه پوشیدیم به جای رخت های نویی که ته دل آدم غنج می اندازند.

مادر بزرگ آرام در دستان عمو جان داد.

همیشه می گفت مرگ که ترس ندارد و این آخری ها از خدا شفای پدرم را به قیمت مرگ خودش می خواست.

او را در قبرستان روستا دفن کردند .

هنوز نتوانسته ام حتا یک قطره اشک برایش بریزم .فقط اولین لحظه ای که عمه کوچیکمو دیدم بغض کردم و بعد دیگر هیچ...

روزهای اول سیل پرده های سیاه بود که دور و بر پرچین خانه را می گرفت ...هجوم چهره های خندان عیدانه که برای لحظه هایی کوتاه با ژست غم وارد محیط غمناک ما می شدند و بعد از دقایقی دوباره وارد حال و هوای عید می شدند.

مادر بزرگ برای من هنوز کنج خانه اش روی همان نمدی که همیشه می نشست نشسته است و

طبق معمول شاکی ست که : چرا دیر به دیر بهش سر می زنیمو بعد دوباره خودش تصریح می کند که عیب نداره جوان ها با همدیگر خوش باشید ما هم خوشیم دیگه.

هی !

نمی دانم عید امسال چند خانواده عزا دار شدند

چند خانه سیاه پوش شد

چند جفت چشم به جای خنده ی عید ، گریه کردند

و یا چند کودک توی این عید متولد شدند

اگر بدانم هم چندان توفیری نمی کند فقط من را به این اصل رهنمون می کند که

"هر مرگ

اشارتی ست

به حیاتی دیگر "

فامیل دلشان را خوش می کنند به اولین نوه ی خانواده :خواهر زاده ی کوچولوی من که روح حیات را زنده نگه می دارد.

ما رشد می کنیم می بالیم و خود پدران و مادران نسلی می شویم که سالها بعد بر مرگ ما خواهند گریست به ازای تولد نوزادان کوچک دیگری که سالها بعد پدران و مادران نسلی دیگر خواهند شد.