امروز برایم خیلی خیلی پوچ شرو ع شد.هیچ چی جریان نداشت جز پوچی.تا دم ظهر که بعد از کلی پرسه توی سرما،بی حال ورقه های مجله ای روانشناختی را ورق می زدم که به مطلبی بر خوردم که

حال و هوایم را تغییر داد :

تجاربی که خودمان می توانیم آنها را انجام دهیم و تاثیری عمیق در چگونگی ارتباط ما خواهند داشت :

۱ به خودمان عشق بورزیم!

وجود خودمان به طور کافی مایه ی نشاط و خرسندی ست به طور کافی مایه ی برکت و سعادت است هیچگونه نیازی برای جست وجوی دلیل دیگری وجود ندارد. تنفس جاری ست ،قلب در حال تپش است.نعمت فوق العاده ای ست!با این آزمایش کوچک شروع کنید...زیر درختی تنها بنشینید و برای اولین بار به خودتان عشق بورزید. دنیا را فراموش کنید.فقط به خودتان عشق بورزید.دنیا سفری ست از "عشق" به "دیگران" و معنویت سفری ست از "عشق" به "خود". بی همتائی تان را احساس کنید . از وجودتان لذت ببرید.

تا این جا رو کج دار و مریض خوندم اما مطلب منو گرفت و راغب شدم تا آخرش برم هر چند کمی خوش بینانه و زیاده ایده آلی به نظرم رسید واین برای من یعنی استفراغ ،اما با خواندن بقیه اش دیدم این متن هدف دار تر از این حرفاست که غرق ایده آلیستی و غیر واقعی بودن بشه:

۲با خودتان خلوت کنید

هر گاه احساس آشفتگی و بهم ریختگی کردید ،سعی نکنید آن را همانجا حل کنید . از جمع کناره بگیرید و فقط ساکت بمانید ،تنها نظاره گر باشید،نیروی عظیمی برای شفا بخشیدن به آشفتگی تان وجود دارد. اگر بتوانید فقط ساکت بمانید و برای چند روز فقط با خودتان زندگی کنید،هر چیز به طور خود کار حل و فصل می گردد.چرا که آشفتگی حالتی طبیعی نیست. آرام باشید و اجازه دهید همه چیز اطرافتان در جریان باشد ، فقط نظاره کنید و سعی در تغییر هیچ چیز نداشته باشید . به خاطر داشته باشید: سعی و تلاش برای هر گونه تغییر تنها به آشفته ساختن و بر هم زدن امور کمک می کند .

۳ تمرین با صخره

تنها یک گفت و گو با جهان هستی وجود دارد و آن سکوت است . برای امتحان می توان با هر چیزی شروع کرد. حتی با سنگ.

ساکت باشید. سنگ را در دستتان بگیرید و ساکت باشید همدلی و صمیمیت به وجود می آید.اما نمی توان ، زبانی برای توصیفش به کار بست . زیرا با استفاده از زبان نمی توان ارتباط بر قرار کرد. انسان امروزی سکوت را به طور کامل از دست داده است . زمانیکه هیچ کاری انجام نمی دهید نیز ساکت نیستید ،ذهن مشغول انجام کاری ست . به دلیل این صحبت درونی ،این پچپچه ی ادامه دار درونی، نمی توانید با هیچ چیز رابطه بر قرار کنید حتی با معشوقتان.فقط از طریق سکوت می توان رابطه بر قرار کرد . اگر زبان سکوت را بدانی می توانی با همه چیز رابطه بر قرار کنی .سکوت،هستی ست.

۴ نوشتن بدون سانسور

در اتاق تان بنشینید و تمام در ها را ببندید به طوری که کسی نتواند داخل شود.

سپس شروع کنید به نوشتن آنچه در ذهنتان اتفاق می افتد :هر آنچه که هست.

برای ۱۵ دقیقه فقط بنویسید،سپس آن را بخوانید.تعجب خواهید کرد .

این ذهن شماست؟

تمام این افکار در ذهن تان وجود داشته اند؟ دیوانه یا چیزی شبیه به آن هستید؟

۵جشن با کل هستی

کل جهان هستی همواره در حال جشن است! در آن شرکت کنید!

با درختان برقصید،زیر نور ماه برقصید.فقط برای چند روز از انسان بودن فاصله بگیرید :

فقط برای ایجاد " شکاف" تا با هستی غیر انسانی اطرافتان آشنا شوید . در غیر این صورت بسیار از انسان بودنتان احساس بد بختی می کنید...همه چیز ملال آور و گیج کننده است و شما نمی توانید جهان هستی عظیم و شگرفی را که اطرافتان است ببینید، جهان هستی که همواره در سرور و شادمانی است.

اینم یکی از جشن های این هستی

با این هستی آشنا شوید و سپس آشنایی و برکتی را که از آن بر خاسته با دیگران تقسیم کنید .

چه جالب ! همین چند روز پیش به طور کاملا اتفاقی حواسم جلب درختی شد که همیشه سر را هم بود و من آن را نمی دیدم.چه قدر زیبا بود برافراشته و خوش قامت. حیفم آمد این نکته رو بهش نگم . رفتم جلو و بهش دست کشیدم و  توی دلم بهش گفتم : "سلا م! خیلی زیبایی ." بعد اشک توی چشام جمع شد .گمانم توی چشم های او هم.

.

۶با خودتان گفت و گو کنید

صحبت کردن نوعی تطهیر و پاک سازی است،تزکیه است،اما چرا خودتان را با دیگران تمیز می کنید؟ چرا آشغال هایتان را به جانب دیگری پرتاب می کنید؟

اگر می خواهید خود را تمیز کنید ،به تنهایی چنین کنید. در ها را بسته و با خودتان صحبت کنید ، هر آنقدر که دوست دارید. سوال بپرسید و پاسخ بدهید مانند یک مسابقه. زمانی که این عمل را با دیگران انجام می دهید،هرگز آگاه نیستید که چه کار بیهوده ای می کنید. فقط در تنهایی از آن آگاه خواهید شد.

این عمل را تنها انجام دهید تا بتوانید تمام آنچه را که در تمام زندگی خود انجام می دادید ،ببینید.

* البته لازم به ذکر است این مطلب صرفا در جهت آگاهی بیشتر به "خود و مفهوم آن" ست و هیچ منافاتی با جمع و اجتماع ندارد.

حساب کرده اند روی سیل خونی که از این کشتار مشئوم راه می افتد می توانند  به آسانی کِشتی رانی بنمایند. اما قربانی آنها به سهولت انجام نمی پذیرد  بلکه پیش از کشته شدن با حیوان به طرز وحشیانه ای  رفتار می کنند .
گله های حیوانات از شهر های دور دست ، در مدت پانزده یا سی روز به ضرب چوب و تازیانه رانده می شوند  اگر بین راه  از خستگی بیفتند با سیخک  بلندشان می کنند و گاهی چندین روز بدون خوراک  زیر تابش آفتاب سوزان  یا در آغل های چرک و متعفن  بسر می بَرند .
بعضی از آنها می میرند وهر گاه یکی از آنها در بین راه زایید  برای اینکه از کاروان عقب نماند  بچه ی او را  جلو چشم مادرش سر می ُبرند.

هنوز حیوانات بیچاره از خستگی راه نیاسوده اند که با تازیانه به سوی سلاخ خانه روانه می شوند  به محض ورود  در این ساختمانِ کثیفِ غم انگیز : بوی خونی که خفقان قلب می آورد + زمین نمناک+خون  تازه ای که از هر سو روان است + فریاد های جانگدازحیوانات + جسدهایی که به خون خود آغشته شده با تشنج می لرزد . + اسب های لاغر نیمه جان که دو طرف آنها لاشه آویخته اند و قصاب هایی که برای خرید لش مرده آمد و رفت می کنند

و از طرف دیگر ناله ی گوسفندان و همهمه ی صدای دشنام و داد و فریاد  آدمیان . حیوانات بیچاره از این منظره ی چرکین  و بوی گوشت  گندیده  وخونِ برادرانشان پیش بینیِ سر گذشت هولناک خود را می نمایند.پذیرایی کنندگانِ آنها با چهره هایِ دّرنده وطماع  جلو آمده  هر کدام کارد و ساطور  خونین به دست دارد  و روی پیش دامنی آنها  از خون بسته شده ی سیاه رنگ و چربی برق می زند و سپس آنها  را به زحمت  از همدیگر جدا کرده کشان کشان  به گوشه ای می َبرند  بعد دست ها و پاهای حیوان را گرفته تا می کنند و اگر خواست استقامت بنماید  با لگد  و زور َورزی  اورا زمین می زنند. حیوان، دیوانه وار کوشش می کند تا خودش را از زیر دست دژخیم رها بنماید اما سر او را پیچ داده و گلویش را  با کارد پاره می کند آن وقت خون فوران می زند هر دفعه که هوا از ریه های او بیرون می آید  صدای خشکی تولید کرده  خون به اطراف پاشیده می شود.
پس از مدتی دست و پا زدن در خون خود غوطه می زند وهنوز جانش بیرون نرفته  که سر او را جدا نموده بادش می کنند . چشم های سیاه و درخشان حیوان که تا چند دقیقه پیش از زندگانی سرشار بود  غبار مرگ با پرده ای روی آنرا می پو شاند و زبان از دهانش با کف خونین بیرون می آید  بعد از آن شکمش را شکافته دل و روده ی حیوان را بیرون می کشند : بوی پشکل وبخاری که در هوا پراکنده می شود . وخون غلیظ گندیده که مگس و پشه روی آن پرواز می کنند منظره ی چرکین ومهیبی را نمایان می سازد.
قصاب ها تا بازوی خودشان را در روده و خون حیوان فرو می برند. پس از آن پوست او را جدا می کنند  و بعد آن لاشه های لرزان حیوانات را با سرهای بریده و شقیقه های کبود و شکم های پاره شده و جگر های سرخ که اغلب داغ چوب و تازیانه ای که پیش از کشتن به حیوان زده اند  روی شکم او نمودار است  در گاری به چنگک آویخته به دکانهای قصابی می فرستند. آنها این لاشه ها را گرفته تکه تکه نموده و دست ها و پیش بند خود را از نو خون آلود می نمایند و این تکه های گوشتِ کشته فروخته می شود."

به نقل از کتاب "فواید گیاه خواری" صادق هدایت

همان مذهب : " کردار نیک٬ پندار نیک٬ گفتار نیک "

وحالا از آن مذهب و آیین هایش تنها چهار شنبه سوری و پرش از روی آتش به عنوان تفریح آخر سال باقی مانده.

با خودم فکر می کردم آیا زمانی هم می رسد که از تمام دین اسلام تنها همین شب های محرم بماند که در آن تمام مردم-به خصوص زوج های غیر رسمی -بدون هیچ دغدغه ای می توانند تا پاسی از شب بدون هیچ مزاحمتی در کوچه و خیابان بگردند و به تئاتر موزون-ناموزونِ دسته های زنجیر زن نگاه کنند.

و آن وقت تفریح دیگری شکل می گیرد از مسخ مذهبی دیگر...

          ؟

:به پیامبرم مسیح!

"این یکی از آثار رامبراند است."

این یکی از شاهکارهای" لئوناردو" نقاش بزرگه.  خواهشا چیزی رو که توش می بینین برا منم تو ضیح بدین. هر چند....

 بگذریم.منتظرماااا

امتحانام   هم  تموم   شد .

صبح> دم آینه چقدر دیر چهره ی خودم را شناختم. وحشتناک بود. بعد در طول روز چهره ی همه برام یه جوری بود . تنها تونستم عروسکم:" هستی "را به طور کامل بشناسم با همان نشاطی که در اولین دیدار در چهره اش بود.در رنگ روشن لباسش و مو های زردش :ملغمه ای ست زیبا از روشنایی های زندگی.

وآن قلب سرخ وسط بلوزش و آغوش همیشه گشاده اش که مرا ترغیب کرد بعد از مدت ها از روی دیوار بر دارمش ودر آغوش بگیرمش.

هی! مونس این لحظه ام یک عروسک است.دنیای عروسک ها خیلی بزرگ است البته نه دنیای عروسک های تلویزیون که به زور می خواهند بهشان وجود آدمیزادی بدهند .

من ترجیح می دهم عروسکم همیشه ساکت با همین نشاط نگاهم کند تا اینکه مثل عروسک های تلویزون تنها تبدیل به یک دلقک شود.

همین حالا که من این حرفها را می زنم گمانم چندین انسان در سرما سوزناک بیرون آخرین لحظات هستی شان را سپری می کنند

نه! بزرگترین دغدغه ی من این عروسک نیست

بزرگ ترین دغدغه ام آن عروسک های خیمه شب بازی اند که جان آن سرما زدگان و هزاران بی نوا را می گیرند

وآنقدر بی قلب شده اند که...

"چرا من این همه کوچک هستم

که در خیابان ها گم می شوم

چرا پدر که اینهمه کوچک نیست

و در خیابان ها هم گم نمی شود

کاری نمی کند که آنکسی که به خواب من آمده است روز آمدنش را جلو بیاندازد

.

.

.

چقدر آفتاب زمستان تنبل است."*

.........................................................................* فروغ

.happybirthdaytoyou. آدم در زندگی اش دوبار متولد میشود-البته بدون

احتساب تمام تولد های دیگرش!

یکبار وقتی به دنیا می آیی  که البته خاطرات آن را فقط از پدر و مادر آنهم خیلی کم

 می شنوی.

بار دیگر زمانیست که آدم می تواندواقعا یک زندگی جدیدپیدا کند یعنی بیفتد توی

زندگی ای جدید و آن

ازدواج است.امیدوارم شاهد این تولد دوباره ی تو  باشم.

.تولدت مبارک طال عزیز!